Pada aku yang ada ialah “Work-Life Rhythm”
Pernah tak rasa macam ni?
“Nak fokus kerja, rasa bersalah sebab tak bersama keluarga.”
“Nak cuti panjang, rasa risau bisnes macam mana.”
“Orang kata kena ‘balance’, tapi realiti macam ni? Macam mana nak capai?”
Saya faham rasa tu.
Dulu, saya pun percaya pada konsep “balance”.
Saya cuba bahagi masa 50% kerja, 50% keluarga.
Saya buat jadual ketat. Saya set alarm. Saya cuba jadi “superhuman”.
Tapi hasilnya?
Bila kerja lebih, saya rasa bersalah.
Bila cuti lebih, saya rasa gelisah.
Saya tak pernah rasa “cukup”. Saya cuma rasa “kejar”.
Sampai saya sedar satu perkara
“Balance” beri bayangan anda kena sama rata setiap hari.
Macam timbangan. Kalau satu berat, satu lagi ringan, anda gagal.
Padahal, hidup bukan timbangan.
Hidup ialah irama.
Ada minggu kerja berat. Ada minggu keluarga perlu lebih perhatian.
Ada fasa bisnes nak scale. Ada fasa tubuh nak rehat.
Itu bukan “imbalance”. Itu realiti manusia.
Fikir macam ni:
Muzik tak bunyi cantik kalau semua nota dimainkan serentak.
Ia bunyi cantik bila ada rentak. Ada cepat. Ada perlahan. Ada diam.
Hidup pun sama. Jangan cari balance. Cari rhythm.